Maryja!

Drogi Ojcze!

Proszę się nie trapić, gdy przyjdą przeciwności, ale oddać wszystko Niepokalanej bez granic, zrobić spokojnie co można i ufać, bezgranicznie Jej zaufać. Wiem, że nie zabraknie ni przeciwności, ni krzyżów może nawet cięższych, ale Ona wszystko może. Piszę to nawet z własnego dotychczasowego doświadczenia. Krzyże przeszkolą tylko, zasług dodadzą, zmiażdżą, ale i wyniosą duchowo zarazem i nauczą nie ufać swym zawodnym siłom, ale tylko Niepokalanej: więc Pan Bóg z miłosierdzia swego je zsyła. - Po co to wszystko piszę? Bo na sobie samym doświadczyłem, jak mi czasem było ciężko, bardzo ciężko.

Internista [1] nic nie miał do mnie po drodze, ale tylko cel osobisty do Omury. Wrażenie odniosłem - niestety - ujemne, bo i nie kwapił się do pomocy w noszeniu walizki na stacji (drobny rys, ale zdradza też usposobienie) i reszty otrzymanej przy kupnie biletu nie zwrócił, aż mu to w pociągu sam przypomniałem. To drugie - zdaje mi się - sporo mówi. Dlatego trzeba zwrócić na niego szczególniejszą uwagę, a nawet przy pierwszej sposobności gdyby cośkolwiek uchybił, odesłać do domu.

"Mały" [2] mimo podejrzeń rzucanych przez wyższego - moim dotychczasowym zdaniem - godzien jest bardziej zaufania, choć nie znamy jeszcze na tyle natury tubylców, by dać za kogo głowę. "Większy" [3] zaś nie wiem, czy jeszcze na coś "wyrośnie". Trzeba więc, by wszedł w "tryby", albo odpadł, byle łagodnie i spokojnie, chociaż stanowczo.

Choćby nawet i wszyscy poszli, Niepokalana sama o wszystkim pomyśli i gorliwszych przyśle.

Jeżeli się zgłoszą odpowiedni, proszą przyjmować. Przed nowicjatem N. O. Prowincjał "oficjalnie" przyjmie, choć zaraz (przy sposobności) mu też pisałem, kto przybył lub ubył.

Kąpiel uważam za pilną ze względu na nadchodzące gorąco. Także wedle możności (by nie wpaść w długi) budynek na górze, by słońce spoglądając na [...] [4]

Przypisy

Kategoria: Pisma - tom II (182-459) - 245 czytań -